Gelukzoekers 2 Reacties


Reizen… het heeft iets. En dan heb ik het niet alleen over de reis zelf. Het is het plannen, het organiseren en de voorpret van de reis. Het kiezen van de bestemming en wat je daar gaat doen. De zenuwen die je hebt als je in het vliegtuig stapt. De nieuwe energie en enthousiasme bij het zien van nieuwe dingen en inspirerend mooie omgevingen. De cultuurshock die je beleefd wanneer je je realiseert hoe anders het 12000 km verderop kan zijn. Respect krijgen voor het onbekende, zoals culturen of geloven waar je eerst maar niets van snapte. Het zien van de kleine mooie dingen om je heen, waar je ineens met veel meer aandacht naar kijkt. De adrenaline kick die je krijgt wanneer je iets nieuws of spannends uitprobeert wat je thuis nooit zou doen. En alle verschillende mensen die je ontmoet waarmee je toch dezelfde interesse deelt. Maar het meest bizarre en bijzondere van de hele reis, is het thuiskomen.

Soms gaan dingen nou eenmaal niet zoals je zou willen. Het lijkt wel of je te weinig hebt van alles. Te weinig geld, te weinig tijd, te weinig gedaan, te weinig aandacht voor alles, te weinig geluk… Het gekke is nog dat je soms niet eens weet waarom. Dat er niet één oorzaak is voor het feit dat je gestrest door het leven gaat en alles om je heen chaotisch is. Je probeert constant doelen te stellen voor jezelf met de poging om dingen anders aan te pakken en te veranderen. Maar wat je ook doet, het blijft dezelfde gehaaste en chaotische boel. En dan ga je 2 maanden weg… Niet omdat je daar nou alle tijd voor hebt of omdat je alles nu zo goed hebt geregeld. Maar omdat je nou eenmaal dat vliegticket hebt geboekt. Eigenlijk heb je nog minimaal een week, of een maand nodig om alles nog even af te krijgen voordat je op reis gaat. Maar een vliegtuig wacht niet, dus moet je jezelf dwingen om de controle over alles los te laten en gewoon te gaan. Wanneer je het vliegtuig weer uitstapt, is alles ineens anders. De prioriteiten van je dag liggen niet meer bij het afkrijgen van een schoolopdracht, werk, of andere verplichtingen. Nu moet je eerst maar is gaan regelen dat je een slaapplek hebt, wat te eten en een frisse douche. Je verkend de ene nieuwe omgeving na de ander en kijkt je ogen uit door alles wat zo anders is. Niet alleen de omgeving, de cultuur, de hygiëne, het eten en de mensen zijn anders, ook jijzelf. Je krijgt meer aandacht voor alles om je heen. De voldoening die je krijgt uit een dag komt niet meer door het afkrijgen of bereiken van iets, maar het genieten en het lol maken samen met anderen. Want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Na 2 maanden kom je terug en is alles anders. Alsof alles wat het afgelopen jaar heeft stilgestaan ineens allemaal tegelijk in een positieve zin is veranderd. Je moeder besluit na een jarenlange relatie eindelijk de knoop door te hakken om te gaan samenwonen. Je opa waar je jarenlang nauwelijks contact mee hebt gehad woont ineens om de hoek. Je vader krijgt de ene opdracht na de ander binnen. Je ‘’kleine’’ broertje is ineens 18 en weet wat hij wil. Je nichtje
woont op kamers en heeft ook nog bijna der rijbewijs. Je hebt ineens allemaal nieuwe huisgenoten en je hond is nog hyperactieve en blijer als normaal. (ik weet niet of ik hier nou heel blij mee moet zijn…xD) Daarbij komen ook nog andere Nederlandse dingen die je ineens heel erg waardeert zoals kroketten en een frikandel speciaal, KAAS, wijn, appeltaart, aardbeien, haring, water uit de kraan, wc papier mogen weggooien in de wc zonder dat het riool verstopt raakt, het rechts lopen en fietsen (dat was even wennen), wegen zonder gaten, en zelfs het klagen en discussiëren wat ze nergens zo goed kunnen als in Nederland, is iets wat ik heb gemist.

Nadat ik terug was in Nederland kon ik het niet laten om meteen weer dingen te ondernemen. De volgende dag ben ik met familie naar de theatervoorstelling ‘’De gelukzoekers’’ geweest op de boulevard in Den Bosch. In eerste instantie omdat mijn tante een rol had in de voorstelling, samen met verschillende mensen waaronder Syrische vluchtelingen. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Theater is sowieso een beetje vaag, zeker als je niet vaak naar een voorstelling gaat. Maar ik kreeg kippenvel van het ene na het andere verhaal in het toneelstuk. Zowel Nederlanders als Syrische vluchtelingen vertelde hun verhaal als ‘’gelukszoeker’’. Wat zeker een pakkende titel is trouwens. Want vluchtelingen worden wel is gezien als gelukzoekers omdat ze alleen naar Nederland zouden komen om te profiteren van het succes en de economie hier. Alsof ze een keus hebben…Zo was er een meisje die in Syrië twee hele goede vriendinnen had. Toen ze naar Nederland ging moesten ze afscheid nemen van elkaar en besloten ze om één sjaal door drieën te knippen en om hun pols te dragen, met de bedoeling dat ze elkaar ooit weer zouden zien en de sjaal weer heel zou worden. Maar wanneer je na jaren eindelijk recht hebt op een Nederlands paspoort kun je niet even op en neer naar Syrië om je vrienden en familie weer te zien. Want wanneer je dat doet wordt je verdacht van terrorisme. Weer teruggaan naar de geboorteland om je familie of vrienden weer te zien is dus bijna onmogelijk. Ze vertelde dat ze zich door de theatergroep meer thuis voelde en dat voor haar het vinden van geluk was. Er zaten ook Nederlanders ‘’gelukzoekers’’ in de theatergroep. Zo was er een man in de 50, met een normaal gezien, huis, baan etc, maar ook op zoek naar geluk. Toen hij werd gevraagd voor de theatergroep waren vluchtelingen voor hem onbekend. Tijdens de repetities leerde hij een aantal vluchtelingen kennen. Het ‘’enge onbekende’’ maakte plaats voor meer respect en begrip voor de ander. Iets wat we in Nederland nodig hebben om met zoveel verschillende culturen samen te kunnen leven in een land waar bijna alles mag en je alles mag zeggen. We zijn tenslotte stiekem allemaal gelukzoekers ;P

In het toneelstuk kwamen ook veel typische Nederlandse situaties voor. Heel grappig en mooi om te zien wanneer je net een dag terug bent en hebt ervaren hoe anders het er aan de andere kant van de wereld aan toe gaat. Dat Nederland maar een klein raar landje is, met raar volk. Altijd in de weer, we vinden overal iets van, en soms zijn we zo druk met ons eigen leven dat we geen aandacht meer hebben voor andere mensen of dingen om ons heen, die ons juist gelukkig maken. Wanneer je terugkomt van een verre reis, zie je ineens hoe goed we het hier hebben. En besef je dat wanneer je tijd hebt om te zoeken naar geluk, je eigenlijk niet zoveel te klagen hebt. Geluk is niet iets waar je naar kan zoeken of wat je kunt bereiken. Juist die kleine momentjes, wanneer je ergens loopt of naar huis fietst, dat kleine momentje wanneer je dat realiseert, dat is geluk 🙂

 

Print Friendly, PDF & Email

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 gedachten over “Gelukzoekers